Etażerka to specyficzny regalik; niewysoki, o otwartej, szkieletowej konstrukcji, posiadający zazwyczaj kilka kondygnacji półek. Dzięki swej budowie jest lekka i niezwykle funkcjonalna. Piękno, gustowność i efektowność tych mebli doceniana była na dworach królewskich (etażerki pojawiły się po raz pierwszy za panowania Ludwika XVI we Francji, stamtąd też pochodzi ich nazwa). Obecnie nadal są popularne; poprzez stulecia ich wygląd nie zmienił się w sposób znaczący, natomiast poszerzył się zakres materiałów, z których są wykonywane.
Etażerki wraz ze stołami i fotelami stanowią trzon oferty sklepów wikliniarskich, jako że pędy wierzby to wprost idealne tworzywo do wyrobu tego rodzaju mebli. Lekka, elastyczna, łatwo dająca się formować wiklina sprzyja potęgowaniu efektu lekkość tych – z założenia lekkich – mebli, a ponadto umożliwia różnicowanie poszczególnych egzemplarzy pod względem estetycznym, artystycznym. Wiklinowe etażerki to bogactwo wzorów, modeli i wykończeń; zresztą oryginalność wykonania to jeden z głównych atutów wszystkich wyrobów z wikliny.
Ustawiane na podłodze etażerki pełnią zazwyczaj w pomieszczeniu funkcję ekspozycyjną, ozdobną. Służą jako miejsce na książki, ceramikę, szkło i inne bibeloty. Z powodzeniem można je również zawiesić na ścianie – szczególnie odpowiednie do tego są właśnie etażerki wiklinowe – z uwagi na swą budowę jeszcze lżejsze, niż inne meble z wikliny.
Dla etażerek stojących (w mniejszym zakresie – wiszących) charakterystyczna jest wielość kombinacji związanych z usytuowaniem i dopuszczalnym wypełnieniem poszczególnych półek. Niekiedy mogą je stanowić szuflady – zazwyczaj można swobodnie, w zależności od aktualnych potrzeb, regulować ich liczbę, co jest bardzo praktycznym rozwiązaniem. Co więcej – modyfikacja układ szuflad, np. z regularnego na asymetryczny, pozwala za każdym razem osiągając nieco odmienny efekt. Inna możliwość to jedno- lub dwuskrzydłowe drzwiczki, czasem z efektownym zamknięciem. Niektóre z etażerek mają artystycznie wyplecione ścianki boczne, ale nawet w przypadku takiego częściowego, ażurowego wypełnienia ich ciężar nie zwiększa się w sposób znaczny, zatem z powodzeniem mogą pełnić swe funkcje.
Elementem decydującym o ostatecznym charakterze etażerki jest wykończenie jej górnej części. Najbardziej popularne są klasyczne wykończenia (w postaci prostych wiklinowych listew – z tyłu albo z tyłu i po bokach najwyższej półki). Równie funkcjonalne i ciekawe wizualnie są etażerki-kapliczki (z półkolistym wykończeniem) oraz etażerki narożne, odpowiednie zwłaszcza do małych wnętrz.